گفت‌وگو

وضعيت زنان سرپرست خانوار و معضلات اجتماعي بررسي شد

لزوم توانمندسازی زنان بهبودیافته برای بازگشت آنها به جامعه

در ایران هیچ آمار رسمی از تعداد زنان آسیب دیده و درگیر با معضلاتی چون بزه، اعتیاد، تن‌فروشی و … وجود ندارد؛ اما تمامی برآوردهای رسمی و غیررسمی از افزایش شمار زنان آسیب‌دیده در کشور خبر می‌دهد.

گرچه برخی آمارها سهم زنان از مجموع معتادان را حدود ده درصد عنوان می‌کند اما طبق همین آمارها طی چند سال اخیر آمار اعتیاد در میان زنان تا دو برابر رشد داشته و این روند با سرعت در حال افزایش است.

بخش وسیعی از این زنان به دلیل سوءمصرف مواد مخدر بی‌خانمان شده و همین امر منجر به ورود آنها به سایر آسیب‌ها از جمله تن‌فروشی هم می‌شود.

رشد زنان بي خانمان در تهران

بنا به گفته‌ی فاطمه دانشور، عضو کمیسیون اجتماعی شورای شهر تهران، در سال گذشته تعداد زنان بی‌خانمان ، تنها در شهر تهران افزایش 100 درصدی داشته است. به گفته‌ی او؛ «در نیمسال اول 95، تعداد یک هزار و 598 زن در تهران جمع آوری شدند که یک هزار و 38 نفر آنان زنان بی خانمان بودند و 560 مورد زنان متکدی که براین اساس تقریباً شاهد رشد 100 درصدی زنان بی‌خانمان بودیم که این شامل کارتن‌خواب‌ها یا پاتوق‌نشین‌ها‌ هم می‌شود.»

بهبود زنانی که درگیر اعتیاد یا تن‌فروشی می‌شوند کاری سخت اما شدنی است. بدون شک زنان آسیب‌دیده از واقعیت‌های جامعه‌‌ای هستند که در آن زندگی می‌کنیم و نمی‌توان با بستن چشم آنها را تکذیب کرد.

 

زناني بدون مهارت شغلي

سالانه تعدادی از این زنان که برخی از آنها دارای فرزند هم هستند، از طریق مراکز درمانی بهبود یافته و با یافتن سلامت آماده بازگشت به جامعه می‌شوند اما آنطور که پیش از این مدیرکل پیشگیری و درمان اعتیاد سازمان بهزیستی گفته بود؛ حدود 90 درصد از این زنان بهبود یافته بی‌خانمان و فاقد توانمندی شغلی هستند.

براین اساس لزوم توجه به این گروه از زنان که عمدتا جزو زنان خودسرپرست هستند، امری الزامی است چرا که بی‌توجهی به آنها یعنی چراغ سبز به بازگشت‌شان به دامن اعتیاد و تن‌فروشی و بزهکاری.

 

راهكاري براي جلوگيري از سرخوردگي زنان

در سال 94 تفاهم‌نامه‌ای برای بازگشت پذیری زنان بهبود یافته از اعتیاد صورت گرفته است. آماده سازی شغلی و آموزش از طریق مراکز فنی و حرفه‌ای، ایجاد شبکه گروه‌های خودیار، از جمله این اقدامات بود که در چند استان کشور آغاز شد اما مسئله آنجاست که دامنه این فعالیت محدود بوده و نتوانسته تمامی زنان بهبود یافته را تحت پوشش قرار دهد.

براین اساس بخشی از تمرکز سیاست‌ها در قالب توانمندسازی و حمایت از آموزش و مهارت آموزی زنان سرپرست خانوار باید به زنان در معرض آسیب اختصاص یابد؛ زنانی‌ که توانستند از سد اعتیاد و آسیب‌های جانبی عبور کرده و می‌خواهند بار دیگر به جامعه بازگردند. بدون شک توانمندسازی آنها علاوه بر اثرگذاری مثبت در شرایط روانی‌شان، زمینه سرخوردگی و بازگشت مجدد آنها به دامن آسیب را محدود می‌سازد.

به اشتراک بگذارید