یادداشت

پیش از توانمندسازی، زنان را به خودآگاهی از استعدادهایشان برسانیم

 

زهرا صفری

مدیر موسسه خیریه یاوری سبز

یکی از مسائلی که همواره در خصوص زنان سرپرست خانوار مطرح می‌شود آن است که بسیاری از زنان بعد از تبدیل شدن به سرپرست به دامنه فقر اقتصادی وارد می‌شوند و زندگی‌ فردی و خانوادگی‌شان دچار مشکلات اقتصادی می‌شود. اما معتقدم مفهوم واقعی فقر را باید در باورها، دیدگاه‌ها و فرهنگ افراد جستجو کرد.

زمانیکه موفق شویم فرهنگ و باور فردی را تغییر دهیم که فرد با این تغییر بتواند نسبت به استعداد، توانایی و قدرت خود آگاهی پیدا کند. در واقع به جای دست دراز کردن جلوی دیگران برای رفع نیازهایش، به خود و توانایی‌هایش اتکا کند. زمانیکه فرد چنین آگاهی‌ای نسبت به خود پیدا کند در واقع گام اصلی و اولیه برای توانمندی را برداشته است.

 

ما معتقدیم که دادن خدمات صرف و کالا به افراد از جمله زنان خودسرپرست یک امر موقتی و ناآگاهانه در جهت وابستگی بیشتر آنها است. تلاش باید بر رساندن این زنان به مرحله خودباوری است. پس از آن با آموزش مهارت‌های زندگی، آگاهی‌های اجتماعی و بهداشتی و همچنین آموزش کارآفرینی و مهارت‌آموزی، می‌توان آنها را در مسیری پویا و متداوم برای بهبود شرایط خود و خانواده‌شان قرار داد.

 

به جد به این موضوع معتقدم که نان، فرهنگ نمی‌آورد و این فرهنگ است که برای افراد نان می‌آورد. زمانیکه زنان به نگاهی پویا به استعدادها و توانمندی‌های خود برسند و آن را باور کنند، آنوقت این باور می‌تواند زمینه اصلی برای حرکت و تمایل آنها به سمت مهارت آموزی شود. مهارتی که می‌توانند آن را برای خود به کار گیرند و فضای زندگی و آینده خود را توسط آن تغییر دهند.

در زمینه مهارت آموزی به زنان نیز باید توجه داشت که این آموزش‌ها با توجه به استعداد و علایق شخصی افراد صورت گیرد تا بتوان بر تداوم و پیگیری آن از سوی زنان سرپرست خانوار امیدوار بود. این موضوعی است که در آموزش زنان کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد و چه بسا پس از مدتی موجب دلزدگی و رها کردن روند آموزش از سوی آنها می‌شود.

به اشتراک بگذارید